هوتن

درختی پر ز عشق ناب

2011-03-15T08:12:00.000-07:00

بهار آمد ، بهار آمد ، بهار آمد
دگر باره ، شکوفه پر شمار آمد

برای پرواز بلبل
سروم به بلندای آسمان

برای بوسه بلبل
عاشقم به وسعت دشت

برای آواز بلبل
اقيانوسم به عمق باور

برای لمس بلبل
نسيمم به لطافت برگ

برای هميشه بهار بودن
صبورم به لذت ثانيه ها

نوروزتان فرخنده باد

هوتن
بهار ۱۳۹۰

پير دل

2010-08-28T12:02:00.000-07:00

در خلوت فواره های نور، پيری ديدم فرزانه

پر از نور و با وقار ، همچو افسانه

تا به خود آمدم، من ماندم و دلی ديوانه

به دل گفتم چه می جويی، گفت نهفتن

به پير گفتم چه می گويد ، گفت شکفتن

به دل گفتم ، بگو راز نهفته ات را

به پير گفتم ، بده وصال باده ات را

دل گفت از فلک شکوه ها کرده ام

يار گفت در فراقش گريه ها کرده ام

پير گفت با تو گويم راز آن جاودانگی

پر ز تاب و پر ز درد و پر از آن ديوانگی

صبوری پيشه کن چون چشم در بوی زمان

تا بگيری نور دل در ميان ديدگان

در ره موی سپيد عاشقان افسانه اند

در فراق روی يار همچنان پروانه اند

هوتن

آرام دل

2010-03-09T19:39:00.000-08:00

در عشق قاصدک با برگ گل

دل آرام گيرد با روی تو

در نفس باد بر گيسوی بيد

دل آرام گيرد با بوی تو

در نور شبنم بر قلب ياس

دل آرام گيرد با سوی تو

در خانه پر آواز بلبل

دل آرام گيرد در کوی تو

نوروز فرخنده باد

هوتن ، بهار ۱۳۸۹

شيرزن

2009-06-20T18:47:00.000-07:00

. . .

گل لاله , يارم امشب تو راهه
گل پونه , مياد بسوی خونه
گل سنبل , تو دستش پر از گل
گل لاله , گل پونه , گل سنبل
نور مهتاب بتاب بر سر راهش
ای ستاره نشونش بده راهش

زيبا شيرازی. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

عطر شير زنی از اين خاک , بر لبان باد بوسه زد

سماع گل ها را در سجده گاه ماه تماشا کن

.

عجب آسمان می گريد

شرم

2009-06-19T22:26:00.000-07:00

سرخی اشک شقايق بر پهنه دشت

سرخی سلاخی آفتاب بر دريای ستم

سرخی خشم آتش بر عمق تاريکی

همه شرمسارند

همه از سرخی خون يار بر جدار شب شرمسارند

درخت عشق

2009-03-08T20:48:00.000-07:00

باور سبز زمان

از مرز سرد زمستان

تا عمق آبی عشق

بر پوست تشنه اش بوسه زد

لمس جوانه را باور کرد

حسی که آشنا بود

حسی از باور بلبل

حسی از عطش عشق

حسی از هروله باد

حسی از آغوش بهار

بی تاب از زمزمه خورشيد، بهار را بويید

تولد بهار فرخنده باد

هوتن، نوروز ۱۳۸۸

ماهی

2008-12-20T00:15:00.000-08:00

باور ماهی در حجم دريا نمی گنجد

باور من در عمق دلها نمی گنجد

ماهی تنهاست

اشک ماهی در تنهايی دريا گم شد

درد صخره در دلتنگی موج غرق شد

باور ماهی در حجم دريا نمی گنجد

غم غروب در عظمت دريا نمی گنجد

در پشت پنجره شفاف دريا , ماهی را باور کن

عشق بازی موج با پولکی ها را ببين

نيايش باد را با زمزمه امواج ببين

لمس عاشقانه غروب با دريا را ببين

باور ماهی

در حجم دريا نمی گنجد

سماع گوشماهی ها را نمی بيند

نيايش باد را نمی شنود

عشق غروب را لمس نمی کند

باور ماهی در دل من می گنجد

هوتن , پايیز ۱۳۸۲

شکوفه

2008-03-06T11:38:00.001-08:00

چشم گشود از بوسه شبنم بر لبانش
به وجد آمد از لرزش باد در کنارش

عاشق شد به تير خورشيد در نگاهش
دل سپرد به تپش بهار در اضطرابش

نوروزتان پيروز
هوتن بهار ۱۳۸۷

نياز

2008-03-06T11:21:00.000-08:00

کمانی سازم از فرياد قلم

ذهن را به بازوی آرش دهم

بکوبم درد دل را بر کوه جهالت

تا بشکفد عشقها ز نو با طراوت

نبرد

2008-03-06T11:17:00.000-08:00

روی تو

2008-03-06T11:09:00.000-08:00

در نگاهم به سرو شگفتا به قد رعنای تو

در پناهم به رب عجبا به دل بی پروای تو

چه گويم از شگفتی خلقت که دگر باره

هزاران خورشيد يافتم نهان در سيمای تو

هوتن اسفند ۱۳۸۶

وصال بهار

2007-03-19T21:08:00.000-07:00

در رقص آوارگی باد با ساقه ها

خوشا آن خيزش پر عطر جوانه ها

در حرارت تشنگی خورشيد روی دشت

خوشا آن رويش پر رمز شقايق ها

در اشک فراق شبنم با برگ گل

خوشا آن لرزش دلدادگی غنچه ها

در وصال پر تمنای طبيعت با بهار

خوشا آن بانگ عشق از شمارش لحظه ها

نوروزتان پيروز

هوتن بهار ۱۳۸۶

مرواريد

2006-11-29T22:46:00.000-08:00

در خلوتم با شنها بودم

در کنار امواج تنها بودم

مرواريدی ديدم به نهايت نور

زيبا، شيدا، اما صبور

به مرواريد گفتم دردانه ای، مرواريد گفت جاودانه ام

به مرواريد گفتم راز جاودانگی ات چيست؟ . . . آنرا بگو

گفت شنی بودم تنها، در ميان تمام شنها، شايد وسعت شنها به وسعت تمام دريا هاست

در دنيای آبها سرگردان بودم، در ميان شنها تنها بودم، پر از راز پر از عشق پر از معنا بودم

ناگه صدفی ديدم تنها، نشسته در عمق دريا، با دلی به وسعت دنيا

صدف چو من تنها بود، بی پروا بود، پر معنا بود . . . شايد از من تنها تر

با صدف از درد تنهايی گفتم، با صدف از رنج رسوايی گفتم، با صدف از نور شيدايی گفتم

صدف ناليد، صدف لرزيد، صدف از قصه ام در دل بگرييد

پر از صبرم پر از صبرم پر از صبرم

صدف عاشق ، مرا در دل بگنجاند

پر از درد شد، پر از آه شد، پر از اشک شد

شنی بودم تنها ، در ميان تمام شنها . . . اما

دل صدف کاشانه ام، درد وصالش افسانه ام، از فراقش ديوانه ام، او چو شمع و من پروانه ام

صدف عاشق، صدف بی تاب، صدف پر درد

در تلاطم عشقش به خود غلطيدم، از صبوری دردش به خود لرزيدم

پر از صبرم پر از صبرم پر از صبرم

در آن لرزش پر از عشق شدم، يافتم کاشانه ام، يافتم جانانه ام، يافتم دردانه ام

نور عشقش در دلم تابی، روح عشقش با من در آميخت

در ميان شنها نبودم، ديگر تنها نبودم

ديدم ناديدنی ها، شنيدم ناگفتنی ها

پر از عمقم ، پر از نورم ، پر از آوای پر شورم

پر از صبرم پر از صبرم پر از صبرم

هوتن مرداد ۱۳۸۳

عطش

2006-10-17T21:50:00.000-07:00

درختی بودم تنها در عالم خواب

استوار و کشيده ، دلی پر ز تاب

رو به دريا ، ولی تشنه عشق ناب

گناه من چه بود . . . مرا از اين عشق چه سود

خواستم دلتنگی ساقه را از باد بگيرم

دلم از درد ساقه شکست

خواستم درد تيشه را از فرهاد بگيرم

ريشه ام از اشک شيرين گسست

گناه من چه بود . . . مرا از اين عشق چه سود

با شبنم از لطافت گل گذر کردم

با شن به عمق صدف سفر کردم

با غروب به پايان وصال نظر کردم

بجز اشک مرواريد چيزی نبود

گناه من چه بود . . . مرا از اين عشق چه سود

با ساقه گفتم به باد بگو

با شبنم گفتم به گل بگو

با مرواريد گفتم به صدف بگو

با تيشه گفتم به شيرين بگو

با غروب گفتم به افق بگو

درختی بودم تنها در عالم خواب

تشنه روی برگ و بوی آفتاب

رو به دريا ، ولی تشته عشق ناب

گناه من چه بود . . . مرا از اين عشق چه سود

با ساقی از درد پيمانه گفتم

با نی از نوای کاشانه گفتم

هوس باده از می، چون شد

نفس ناله از نی خون شد

درختی بودم تنها رو به آفتاب

تشنه عشق ، دلی پر ز تاب

گناه من چه بود . . . مرا از اين عشق چه سود

اشک

2006-10-17T20:39:00.000-07:00

کوچک است ، گريه ميکند ، محبت می کنند. شير ميخواهد جان می دهند ، راه ميرود برايش ميدوند ، حرف ميزند سراپا گوشند ، چشم هايش بسته است برايش چراغ راهند ، هر شب خورشيد و ماه را زير پتويش می گذارند ، تا سحر نوازشش می کنند ، آب نبات می خواهد از خون دل برايش شربت گوارايی از عشق و محبت می سازند. ! آنقدر والاست که خداوند عشق " آفروديت " سر تعظيم فرود می آورد

بزرگتر شد ، می فهمد ، احساس ميکند ، دلش ميخواهد بتپد ، خداوند عشق ديگر عشق نميفهمد

استقلال می خواهد . . . می ترسانند

می خواهد بياموزد . . . ديکته می کنند

می خواهد تجربه کند . . . توبيخش می کنند

می خواهد دلش بلرزد . . . متهمش می کنند

می خواهد عاشق شود . . . گناهکار است

عشقی که با ذره های محبت از سينه های مادر در دهانش جاری شد ، ناگهان در نوجوانی به پشت سد های تاريک غيرت و تعصب که برايش ساختند برخورد، ايستاد و گنديد. گرمای دست پر مهری که راه رفتن را به او آموخت ، در سايه خشونت و بدبينی ، زنجير دار پر پروازش شد

دوباره گريه می کند ، اسير است ، می خواهد حرف بزند دوباره برايش حرف می زنند ، حالا ديگر چشمانش باز است ولی باز هم برايش می بينند ، سر خورده می شود ، عشق را فراموش ميکند، فکر می کند هميشه اشتباه می کند ، فکر می کند گناهکار است ، آنقدر باور های خودشان را به او تلقين کردند که فکر ميکند همه بد هستند ، خودش هم بد است ، فکر می کند هميشه در اشتباه است ، پرنده احساسش در قفس سينه مرده است ، آنرا کشتند

دل من از ترس پرواز

نتوانست دلتنگی باد را از ساقه بگيرد

چشم من از ترس باران

نتوانست لرزش شمع را از پروانه بگيرد

روح من از ترس آواز

نتوانست ناله شبنم را از گل بگيرد

عشق من از ترس عمق

نتوانست درد شن را از صدف دريا بگيرد

حالا خيلی بزرگ شده ، دوباره گريه ميکتد ، از همشون متنفر است ولی بهش گفتند که آنها مثل در مسجد هستند ، نه سوزاندنی است نه دور انداختنی . . . با حسرت به اطرافش نگاه می کند ، پر از "چرا" است . پر از درد است ، درد نادانی آنهايی که ديگر نيستند

به دخترش نگاه می کند . . . . . . . کوچک است ، گريه می کند . . . . . . ء

درختی بودم

گناه من چه بود

نور

2006-09-26T19:17:00.000-07:00

درود بر مرواريدی که زير پا گذاشت باورهای تاريکی را

که زنان ما را شن ميکند

.
بگذار به وسعت عشق بسوزم

بگذار به لطافت شبنم دلتنگ شوم

بگذار به بلندای سرو بتابم

بگذار به تمنای دشت ببارم

بگذار به عمق دريا پرواز کنم

هوتن ۱۳۸۵

آرش

2006-09-20T20:53:00.000-07:00

منم آرش

چنین آغاز كرد آن مرد با دشمن

منم آرش سپاهی مردی آزاده

به تنها تیر تركش آزمون تلختان را

اینك آماده

مجوییدم نسب

فرزند رنج و كار

گریزان چون شهاب از شب

چو صبح آماده دیدار

دل خلقی است در مشتم

امید مردمی خاموش هم پشتم

كمان كهكشان در دست

كمانداری كمانگیرم

و لیكن چاره را امروز زور و پهلوانی نیست

رهایی با تن پولاد و نیروی جوانی نیست

در این میدان

بر این پیكان هستی سوز سامان ساز

پری از جان بباید تا فرو ننشیند از پرواز

شامگاهان

راه جویانی كه می جستند آرش را به روی قله ها پی گیر

باز گردیدند

بی نشان از پیكر آرش

با كمان و تركشی بی تیر

آری آری جان خود در تیر كرد آرش

كار صد ها صد هزاران تیغه شمشیر كرد آرش

سياوش کسرائی

يار

2006-09-20T20:49:00.000-07:00

مرد مردانم آرزوست

يارو جانانم آرزوست

در اين بيغوله خواب

رستم دستانم آرزوست

در اين سراي نامردان

بوي وجدانم آرزوست

مرد

2006-09-20T19:58:00.000-07:00

مرد کيست ؟ مردانگی چيست؟ . . . . ء

مرد در جامعه بيمار ايران تعريف های متفاوت، جالب و قابل تفکر دارد. در اين موضوع خاص، قضاوت را کاملا به عهده خوانندگان مطلب می سپارم ، شايد کمی بيشتر به فکر فرو رويم . مطالب و تعاريف عنوان شده دقيقا از اشخاص حقيقی نقل قول می شود

مرد بايد غيرت داشته باشد . . . مطلب غيرت را حتما بخوانيد

مرد اونه که وقتی غمگين است، جلوی گريه و وقتی خوشحال است جلوی خنده اش را بگيرد

مرد اون کسی است که اگر بچه پس انداخت مسئول باشد

مرد ، زن و بچه اش به چشم خوار و به دل عزيزند . . صادق باشم نقل از پدرم

مرد منم که اگه پسرم بخواهد برود سربازی خودم را ميکشم تا يتيم بشود

مرد منم چون وقتی از کار برميگردم دخترم جورابم را درآورد

مرد بايد وجدان داشته باشد . . . خوب

مرد که گريه نمی کند . . . باز هم صادق باشم نقل از خودم به پسرم

مرد آن کسی است که گربه را دم حجله . . . . همه اين مزخرف را شنيده اند

کمی عميق تر فکر کنيم ، کداميک از مردان ما ( اگر مرد باشتد) عشق را سرلوحه پرورش فرزندان قرار دادند ؟ همه می گويند ما قرار داديم ، ولی چگونه ؟ به روش های من در آوردی که ملاحظه فرموديد و صد ها مورد را هم خودتان ميدانيد. کداميک از مردان ما عشق ورزی را به دخترانمان و بلند طبعی را به پسرانمان آموختند . چرا فقط نطفه گناه و عذاب وجدان را دل فرزندانمان ميکاريم و پای پرواز شان را با زنجير سياه و نکبت بار غيرت و تعصب می بنديم. جامعه ما آينه رفتار های ما مردان در خانواده هايمان است

تنها

2006-09-13T22:55:00.000-07:00

سپاه غم را چگونه رانم

به پای بسته، به دست تنها

بخوان خدا را دلم گرفته

فريدون مشيری

غيرت و تعصب

2006-09-13T21:16:00.000-07:00

غيرت که عنصری شناخته شده و شکل گرفته در الفبای فرهنگ و سنت ايرانيان می باشد، يکی از مبهم ترين خصوصيات اخلاقی مردان جامعه ماست که توسط بسياری از باورهای غلط آلوده گرديده و به آن افتخار هم می کنيم و جزو معيار های مردانگی شناخته شده است. چه بسا با نام مقدس غيرت ! چه صورت های زيبايی کوبيده و چه دلهای پر عشقی دريده ميشوند

براستی معنای غيرت چيست ؟ . . . . . غيرت و تعصب در لغت به معنای جانب داری کردن از کسی، به چيزی وابسته و مقيد بودن و سخت از آن دفاع کردن و تعصب يعنی چشم را به روی بقيه مطالب بستن و خود را برتر و بحق داتستن

به نظر من غيرت و تعصب : روش برخوردی است که انسانها نسبت به متعلقات خود، در زمان های معين از خود نشان می دهند و آنرا باور دارند. . . . اين تعريف به خودی خود منشا رشد و تعالی خانواده و جامعه را در بر می گيرد ، ولی

متاسفانه در جامعه و خانواده مرد سالار ايران، اين خصوصيت در انحصار مردان قرار گرفت و بشدت آلوده شد و روش بر خورد ها از عوامل متعددی تاثير گرفت

باور های کورکورانه و بی منطق که فقط چون "من" می گويم درست است.

کمبود های دوران کودکی و عقده هايی که منشا خيلی از کج رفتاری های مردان ما شده.

نداشتن سواد کافی برای درک و تحليل علمی و منطقی روش برخورد مناسب.

تلفيق باور های مذهبی در رفتار هايمان و عدم شعور لازم برای فهم ارتباط جامعه و مذهب.

تا وقتی که معيار های تعصب و غيرت، قطر بازو، ضخامت رگ گردن، و بلندی تيغه چاقويمان باشد و کلماتی همچون : حق نداری، کی گفته ، بايد، غلط کردی و همين که گفتم ..... را فقط بلد باشيم چون مرد خانواده ايم ! و تا وقتی که غيرتمندی به ما اجازه نمی دهد عشق را به فرزندانمان بياموزيم چون می ترسيم که مبادا عاشق شوند و ما گناهکار شويم ، جامعه مان در منجلاب جهالت و بدبختی غوطه ور است

وقتی نخواستيم فرزندانمان دست نياز بسوی نامردان دراز کنند ، آنروز غيرت داريم

وقتی عشق را به فرزتدانمان ياد داديم ، آنروز غيرت داريم

وقتی دلمان گرفت از اينکه نوابغ جامعه را به تمام دنيا صادر کرديم، آنروز غيرت داريم

وقتی راه آزادی را برای فرزندانمان باز گذاشتيم وبال پروازشان را قدرتمند کرديم، آنروز غيرت داريم

ببوسم بازوی آرش را که غيرتمندی را به ما آموخت ولی ما ذره از شعور آن غيرتمند را نفهميديم

باده عشق

2006-09-10T15:31:00.000-07:00

بيا ساقی که درد پيمانه تمام شدنی نيست

بيا ساقی که درد پروانه تمام شدنی نيست

بيا ساقی که آب و آتش دل را افسون می کند

بيا ساقی که عشق وصال باده را پر خون می کند
هوتن بهار ۸۳

خانواده

2006-09-07T23:17:00.000-07:00

جوامع بشری همانند بناهايی هستند که توسط فعالان اجتماعی و جامعه شناسان طراحی و توسط مردمان جامعه ساخته ميشود، طرح موفق طرحی است که مهراز آن آشنايی کامل از روش ساخت و مهمتر از همه مصالح و عناصراوليه مورد نياز ساخت، داشته باشد
جامعه کنونی ايران و همچنين جامعه ايرانی خارج از ايران مملو از طراحان و مهرازان طراز اولی شده است که طرح های زيبايشان را می توان از نظر هنر طراحی برنده اعلام کرد، ولی آيا هر طرحی بدون آشنايی با عناصر اوليه قابل اجرا است ؟ بطور مثال زيبا ترين طرحی که هم اکنون توسط اکبر گنجی ( که برايم مظهر مردانگی است ) مطرح است ، بنای نافرمانی مدنی است. چگونه می توان از جامعه ای توقع نافرماتی مدنی را داشت که ذره ای از بوی دموکراسی در خانواده هايمان به چشم نمی خورد. بار ها گفتم باز هم می گويم زيربنا و ساختار بنيادی هر جامعه خانواده است و خانواده کوچکترين عنصر تشکيل دهنده جامعه است. اگر فقط به جای طراحی های بی منطق توانستيم فرزندانمان را آموزش دهيم که در برابر ستم های مرد سالارای خانواده هايمان نا فرمانی کنند، مصالح مورد نياز آينده جامعه مان را فراهم کرده ايم

در جامعه ای که دخترانمان از ابتدايی ترين حقوق انسانی و تصميم گيری محرومند و با زن هايمان مثل برده رفتار می کنيم ، بهتر است قبل از ارايه هر طرحی، عناصر بنيادی طرح را بشناسيم و آنها را طراحی کنيم

ما کجاييم در اين آوای پر شور

ما همرهان آفتابيم

ره ما در خيال باد نمی گنجد

ترس

2006-09-07T22:51:00.000-07:00

من از غرش رعد نمی ترسم

من از ضربه موج نمی ترسم

من از تپش کوه نمی ترسم

من از صدای اشک شمع می ترسم

من از بوسه بال پروانه می ترسم

من از وداع گوش ماهی ها می ترسم

هوتن۱۳۸۲

عروج

2006-09-07T22:43:00.000-07:00

مرا ببر به سجده گاه آفتاب

بوی بهشت

2006-09-06T15:45:00.000-07:00

از مادر گفتم دلم نيامد از پدر بزرگم يادی نکنم

شعر "مادر" از حسن مرشدی را با خط خودش، تقديم ميکنم به تمام فرشته های ايران زمين

مادر

2006-09-06T14:47:00.000-07:00

چشم هايم را به لطافت معنی مادر بخشيدم

نمی بينم

نمی شنوم . . . .

نمی چشم . . . . . . . . .

نمی بويم . . . . . . . . . . . . . .

لمس نميکنم . . . . . . . . . . . . . . . . . .

دلبند نمی شوم . . . . . . . بجز روی تو مادر . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

نمی بينم . . . غم غروب آفتاب در دريا را . . . . در غم تو مادر

نمی شنوم . . زمزمه دلتنگی باد را . . . . . . . . در غم تو مادر

نمی چشم . . تلخی درد تيشه را . . . . . . . . . . . در غم تو مادر

نمی بويم . . فراق شبنم از گل را . . . . . . . . . . در غم تو مادر

لمس نمی کنم . . درد سوزش پروانه را . . . . . در غم تو مادر

دلبند نمی شوم . . . . . به هيچ صورتی در جهان . . . . بجز روی تو مادر

زن

2006-09-06T13:32:00.000-07:00

واژه ای والا . . . لفظی بی انتها . . . کلامی پر از معنا

زن به مثال مادر، دوست، معشوق، محبوب. . . . ء

درود بردوست عزيزم زيبا شيرازی شاعر معاصر که گفت

من منم، من يک زنم، آزادگی پيراهنم

عشوه از پا تا سرم، ليکن ز سنگم، آهنم

من منم، من مادرم، دوستم، رفيقم، همسرم

. . . . . . . . . . . . . .

واژه ای که در اين مرز و بوم نشانی از قدرت، مقاومت، تقدس، ايثار و عشق بود ، رفته رفته در گرداب باورهای تاريک مردسالارانه فرو رفت . قدرتش پايمال، تقدسش نامفهوم و عشقش خاموش شد و زيبايی واژه اش رنگ و بوی گناه گرفت

شير زنان ايران زمين کجايند ؟ . . . . وزارت و درايت آرتا دخت . . . شجاعت و دلاوری آرتميس . . . جنگاوری گرد آفريد . . . آذر نوش، برز آفريد، ماندانا، گلبويه . . . ها کجايند

تعصبات خشکی که جايگزين طراوت عشق در خانواده ها شده و باوری که در خارج از محيط خانواده دم از آزادی و احترام، ولی در عمل خانه زندانی است که در ظاهر به گل آراسته شده

گر بار دل را از سنگينی کوه برداری

بدان که چون قاصدک پر می کشد

خراميدن قاصدک ها را نمی توان برداشت

وقار کوه را ببين که بار دل را ميکشد

هوتن فروردين ۸۴

معشوق من

2006-09-01T00:49:00.000-07:00

می خواهم از تو بنويسم

از درد دلتنگی بگريزم

با آوای دل در آميزم

تا نوشتم قلمم شکست

تا گريختم دلم گسست

آوای حق در دلم نشست

در اين سرای بی کسی

با دنيايی از دلواپسی

دريغا از مرغ حق نفسی

مژده مسيحا نفسی می آيد

از بر دوست بال و پری می آيد

يوسف از درد جامه آرام گرفت

شبنم از وصال آلاله کام گرفت

من از دريای تو مرواريد شدم

من به رخسار تو مهر آويز شدم

شاهين سعادت را با ناز و غرور

نشاندی بر شانه ام ای مهر صبور

بر قند لبت بوسه چو پرواز کند

بر شور دلت زمزمه چو آواز کند

من از آن قند نسيبم تلخی است

راز من با باد، زمزمه دلتنگی است

تا قيامت فدای روی پر مهر توام

پر ز شور و پر ز درد و آواره کوی توام

طغيان

2006-09-01T00:12:00.001-07:00

چه پرسی از من . . . . چرا خموشی . . . هجوم غم را نمی خروشی

جدار شب را نمی خراشی . . . . . . . . . . . چرا بدی را شدی پذيرا

شکسته بازو . . . . . . . . . گسسته نيرو جدار شب را چگونه ريزم

سپاه غم را چگونه رانم . . . . . . . . . . به پای بسته . . به دست تنها

خروش گفتی . . . . . . . چه چاره سازد صدای يک تن در اين بيابان

خراش گفتی . . . . . . . . . که ره گشوده به زور ناخن ز سنگ خارا

بخوان خدا را دلم گرفته

در اين سياهی . . از آن افق ها . . شبی زند سر سپيده آيا. . ؟. . . . . . ء

فريدون مشيری

ابتذال هويت ۳

2006-08-19T16:05:00.000-07:00

قلمم شکست از بار گران

برگها هراسان از باد خزان

زبان ها بريده از ترس بيان

د ل ها شکسته از درد نهان

آخرين بخش اين مجموعه را با مبحثی به اتمام می رسانم که ميتوان گفت تيره ترين لکه ای است که بر دامان ديانت ، آزادگی و شرافت دختران ايران زمين نقش بسته است و نا آگاهانه در گرداب آن غرق شديم

مهريه . . . . . اول از همه ببينيم که چيست ؟ از کجا آمده و چرا از ديد جامعه شناسان بعنوان بزرگترين معضل و ابهام در مراسم ازدواج ايرانيان شکل گرفته است و ايرانيان نا دانسته تحت عناوين پايداری ، دوام ، چشم و همچشمی ونمادی از بزرگی و ارزش آن را تعريف و با هم رقابت می کنند.

مهريه در اسلام مبلغی است در ازای انعقاد قراردادی ( عقد ) بين مرد و زن که می تواند از نظر زمانی مدت دار يا نا معين و اين قرارداد و مبلغ در ازای ارايه خدمات جنسی از طرف زن ، بين دو زوج بسته ميشود. حتما مطلب دکتر حميد رضا شير محمدی را در اين رابطه بخوانيد

اما براستی چيست ؟ . . . . "مهر" نموداری از خلق و خوی ایرانی را هویدا می کند. او دشمن بی امان دروغ و دروغگویان است. گفته اند که مهر،دروغگویان و ناراستان را به سختی کیفر می دهد و جنگاوران با ایمان را یاری. « ای مهر، تو ما را یار باش،ای مهر،که به تو دروغ نتوان گفت.دشمن ما را به بیم و هراس در افکن،چون تویی که می توانی نیروهایشان را باز ستانی و درمانده شان سازی...» سنت "مهریه" برای ازدواج در فرهنگ ایرانی نیز از همین جا ریشه گرفته است. در ایران باستان برای نوعروسان،"مهریه" تعیین می کردند.چرا که ایزد مهر، پیوند دهنده قلبهاست .زنان برای اینکه عزیز کرده شوهرانشان باشند و به اصطلاح "سپید بخت" شوند"مهرگیاه" همراه خود نگه می داشتند

و چيزی به معنای کنونی مهريه وجود نداشته است چون تک همسری توصيه شده و پيروی می شود بنابراین؛ زناشویی در ايران باستان عملی مقدس و ستایش انگیز است که از هر گونه تحقیر و تبعیض و نابرابری به دور است. به قول گیگر از خصوصیات ايران باستان موقعیت حقوقی زن و برابری او با مرد است . به قول همین دانشمند بزرگ آلمانی؛ و نویسنده کتاب « تمدن ایرانیان خاوری» زن پس از ازدواج در صف همسری شوهر قرار می گرفت؛ نه در ردیف اموال و یا از تابعین او. و هيچ قرارداد و مبلغی برای تملک و انجام خدمات وجود نداشت ، به عبارت دیگر زن کنیز و برده مرد نبود٬ بلکه همسر و همدل و همراه مرد بود و در کلیه حقوق با مرد بربار و در جمیع امور با او شریک به شمار می آمد

کمی فکر کنيم ، با چشمانی باز به جامعه کنونی ايران نگاه کنيم ، پرده سياه جهالت و نادانی بر تمامی باور هايمان سايه انداخته است بدون توجه به آنچه بوديم و بايد باشيم آزادگی خودمان را لکه دار کرديم و معنی عشق را گردن زديم ، عشقی که در تاريخ سبزمان از گرمای آتش سبقت ميگرفت و مبنای خوشبختی ها بود، به فراموشی سپرده شد و معيار های خوشبختی و دوام زناشويی به روش مفتضحی تغيير رنگ داد . . . . . مدرک تحصيلی بالاتر مبلغ قرارداد را تغيير می دهد ، سال تولد و قد و وزن معيار های سنجش شدند ، رقابت با دوستان و بستگان بحث داغ مفاد قرارداد است و از همه جالب تر ۵ تن ، ۱۴ معصوم ، ۱۲۴ هزار پيغمبر و . . . . به عنوان ضرايبی از خوشبختی در تنظيم قرارداد ها ! جای گرفت ......ء

نگاهی به قباله ازدواج فرح ديبا همسر محمد رضا پهلوی شاهنشاه سابق ايران بياندازيد . . . . . خيلی برايم جالب است شايد شما را هم به فکر وا دارد

دوستی به من گفت مهريه ام تک شاخه گل رز قرمز است . . گفتم چرا ؟ گفت . . به دليل عند المطالبه بودنش و تا زمانی که زنده ام هر شب يک شاخه گل سرخ در انتظار من است و تا ابد عشقم به مانند طراوت آن گل خواهد درخشيد

کمانی سازم از فرياد قلم

ذهن را به بازوی آرش دهم

بکوبم درد دل را بر کوه جهالت

تا بشکفد عشقها ز نو با طراوت

هوتن شهريور ۱۳۸۵

خون دل

2006-08-18T21:33:00.000-07:00

درد انگشت در گريه قلم نهفته است

ای قلم ها بگرييد که انگشتان بی تابند

کجا بودم در بی تابی انگشتان

کجا بودم در عمق خواب قلم

از درد دل انگشت بی تاب شد

از درد انگشت قلم خون گريست
.

قلمها بگرييد که دل ها بی تابند

ابتذال هويت ۲

2006-08-18T16:33:00.000-07:00

در ادامه مطالب اين بخش می خواهم اشاره مختصری به مراسم عقد بخصوص سفره عقد کنم

اجزاء اصلي در سفره جشن ازدواج در ايران باستان چنين است

سفره سبز ، كله قند سبز، دستمال سبز ابريشمي ، كلاه سبز داماد ، ‌توري سبز عروس

كتاب اوستا و كمربندِ كُشتي : به نشان باور و پايداري

چراغ روشن ، آينه و گلابدان : يادآور فروغ و روشنايي دل و جان

نقل و شربت : نشان شيرين كامي در زندگي مشترك

نخ و سوزن : نماد پيوند هميشگي عشق و مهرباني در زندگي

قيچي : نماد پيوند عروس و داماد همكاري مداوم در كارها

تخم مرغ : نشان باروري و سهم پاياني از سوي خانواده عروس

انار : نشان سود بيكران در زندگي و داشتن فرزنداني نيكو

دانه هاي برنج و برگ هاي خشك آويشن : براي آرزوي تندرستي بي شمار در زندگي

با کمی دقت ميتوان نکات جالبی را از تفاوت آنچه بود و آنچه هم اکنون هست پيدا کرد ، قرآن جايگزين اوستا شد و بالطبع جانماز هم در کنارش جای گرفت خوب دليلش هم بر همگان واضح است ! ولی آنچه که کاملا مبهم است از چه زمانی نان سنگک به همراه سبزی خوردن وارد اين قضايا شد ، سوزن و نخ سمبل پيوند هميشگی عشق و مهربانی است ولی هم اکنون در مراسم ازدواج توسط آن زبان های اطرافيان را خياطی ميکنند . در پايان مراسم هم شمع توسط پاشنه کفش عروس يا گلبرگ گل خاموش ميشود که هم بی حرمتی به آتش هم به گل است

و اقعا فکر کنيم که اگر ايرانی واقعی باشيم چقدر باورها و رفتارمان عقلانی تر و قابل قبول تر است . بايد باور کنيم که تمامی ابتذال هويت مان ناشی از کمبود دانش و آ گاهی ميباشد

کمی فکر کنيم از کجا آمديم و کی هستيم

ابتذال هويت ۱

2006-08-18T10:56:00.000-07:00

با دوستی بودم که از رنگ زرد لباس عروس در مراسمی انتقاد کرد همين انتقاد مرا به سوی باوری سوق داد که شايد عنوان کردن آن نقطه عطفی باشد برای عميق تر انديشيدن ،ِ برای شکستن قفل ها و کليشه های رسوب کرده در باور هايمان که هنوز نمی دانيم از کجا آمده و به کجا ميرود

با مروری بر روانشناسی و اخذ معانی در مباحث رنگ نکات قابل توجهی به چشم می خورد . در ميان برهماييان رنگ زرد مقدس است و نو عروسان هند قديم همچون نو عروسان روم باستان زرد می پوشيدند . هم اکنون در هند لباس عروس به رنگهای قرمز صورتی تيره و بنفش می باشد . برای مسلمانان رنگ سفيد نشانه پاکی روح و خلوص است . در مسيحيت راهبان باکره برای نماياندن معصوميت و خلوص سفيد می پوشيدند

بنابراين همانطور که مشاهده ميکنيد معانی که به رنگ داده ميشود از زمانی به زمان ديگر و از مکانی به مکان ديگر تفاوت دارد . باورهای اجتماعی ، زمانی ارزشمند است که ارزش های سنتی رنگ مورد توجه قرار گيرد

نکته قابل توجه در اين بحث، باوری است که بايد عميقا به آن ايمان داشته باشيم و آن ايرانی بودن ماست ، يادمان باشد که قبل از اينکه مسلمان باشيم ايرانی بوديم ، يادمان باشد که تمدنی چندين هزار ساله را در تاريخ خود داريم . نه تنها آنرا فراموش کرده ايم بلکه در مجرای باريک باورهای القا شده ، به ناکجا آباد در حرکتيم

در ايران زمين ، رنگ تور لباس عروس و کلاه داماد در مراسم ازدواج به رنگ سبز بوده که رنگ سبز به نشانه امرداد ، جاودانگی و سرسبزی در زندگی است . سبز نشانه ارضا ، آرامش و اميدواری است . رنگ سبز قدرت و استواری مربع را دارد. سبز آميزشی است از دانش و باور

هنوز در بعضی از نقاط افغانستان و تاجيکستان تور نو عروسان به رنگ سبز می باشد . آيا دختران ما می توانند بار ديگر تور سبز به سر کنند ، بايد باور کنيم که تمامی ابتذال هويت مان ناشی از کمبود دانش و آ گاهی ميباشد

کمی فکر کنيم از کجا آمديم و کی هستيم

ابهام

2006-08-08T21:52:00.000-07:00

مدتی به سکوت گذشت
با خود گفتم براستی معنای عشق چيست ؟ آيا می توان عشق را بدون توجه به زمان مکان و باور ها تعريف کرد. بانوی غزل ايران ميگويد : عشق اصلا تعريف کردنی نيست عشق چيزی است که بعضی ها ميگن از گرمای وجود ذات آدم و از فيزيک آدم تاثير می پذيره و پيدا می شود
.
مدتی به سکوت گذشت
براستی چرا در سرزمين من که وسعتش به وسعت دل معشوق , قدمتش به درازای تاريخ عشق و کوهپايه هايش به استواری قدم های عاشق است , به همه آموختند که عشق موجودی است مبهم که

دلداگی و لطافتش بستگی به نظرات ديگران
خوشبختی و پايداری اش بستگی به ضريبی از اعداد ۵ , ۱۲ , ۱۴ , ۱۲۴ و

لذتش و باورش بستگی به اسناد مکتوب

باز هم مدتی به سکوت گذشت
رنگ واقعی عشق در سرزمين من رنگ تيره و خاکستر گرفته باور های اجدادمان است , در عجبم که

تاريخ کهن ايران زمين مملو از عشق های لاجوردی است چرا بی هويت شديم ؟
.
باز هم مدتی به سکوت گذشت
.

شب است
همراهی خاکستر با باد خسته ام کرده است
خاکستر دلتنگی ها بر روی چشمانم سرمه شد
خاکستر هم از چشم من غريبی می کند

آسمان هنوز خاکستر می گريد

رنگ عشق را فراموش کرده ام
خاکستر دلم را خاموش کرده ام
خاکستر کودکی همراهم هست
خاکستر دلم در يادم هست

شب است آسمان هنوز خاکستر می گريد

زمزمه باد به خاکستر ها چه می گويد از چه سماع می کنند
از فراق برگ؟ از فراق آتش؟ از فراق عشق؟

دلهايمان خاکستريست اشکهايمان خاکستريست
سماع خاکستر ها در باد خسته ام کرده است

آسمان هنوز خاکستر می گريد

هوتن آبانماه ۱۳۸۲

برنا

2006-08-06T14:12:00.000-07:00

ديشب با پسرم کنار اقيانوس تنها گپ ميزديم

پرسيدم از پدرت چه می خواهی ياد بگيری گفت

به من درد را نشان بده

که بتوانم مقاوم باشم

به من ترس را نشان بده

که بتوانم شجاع باشم

به من خشونت را نشان بده

که بتوانم مهربان باشم

به من تنهايی را نشان بده

که اعتماد به نفس داشته باشم

به من مرگ را نشان بده

که بتوانم مفيد زندگی کنم

به من تنفر را نشان بده

که بتوانم عاشق باشم

شبهای تنهايی

2006-08-04T22:39:00.000-07:00

شبها که دريا می کوفت سر را بر سنگ ساحل چون سوگواران

شبها که می خواند آن مرغ دلتنگ تنها تر از ماه بر شاخساران

شبها که می ريخت خون شقايق از خنجر باد بر سبزه زاران

شبها که می سوخت چون اخگر سرخ در پای آتش دلهای ياران

شبها که بودی در غربت دشت بوی سحر را چشم انتظاران

شبها که غمناک با آتش دل ره می سپرديم در زير باران

غمگين تر از ما هرگز نمی ديد چشم ستاره در روزگاران

بخوان خدا را دلم گرفته دلم گرفته

فريدون مشيری

زيبا

2006-07-15T19:00:00.000-07:00

دوستی دارم که صميميتش خيلی برام ارزشمند است زيبا شيرازی را حتما ميشاسيد وقتی شعرهايش را ميخوانم لرزش عجيبی به دلم ميشيند کاش توی کتاب اول بابا فقط به جای نون و آب يک کمی عشق هم ياد ميداد

غيرت يا تعصب

2006-07-15T15:25:00.000-07:00

داشتم مقاله سيمين بهبهانی "تعصبات مذهبی" را ميخواندم برای اين بانوی بزرگوار ارزش زيادی قائل هستم چون شهامت در گفتارش بی انتهاست

بزرگترين مانعی که زنان ايرانی دارند، تعصبات مذهبی است. يعنی به نام مذهب زنان را طوری محدود می کنند که نمی توانند در خيلی از فعاليت های اجتماعی شرکت داشته باشند. يعنی خشک انديشی، يعنی تعصب

بی پروائی او را در سخنوری اش ستايش ميکنم ,مقاله را دو سه بار خواندم يک چيزيش کم بود فکر ميکنم رد پای پدران ما در در کوبيدن ميخ ناهنجار غيرت و تعصب در قلب عشق و خانواده در سخنانش گم بود رد پايی که همواره باعث عقب ماندگی های عاطفی و روحی زنان و دختران اين سرزمين ميشود مقاله "پس تا کی" من را بخوانيد تا حدودی حال و هوای خانوادهامون دستمون مياد يادمون نره کوچکترين عنصر تشکيل دهنده جامعه خانواده است بايد درستش کرد به ما قد نداد ولی بالاخره پدرامون بايد بفهمند ديگه راهی ندارند

استقامت

2006-07-13T17:25:00.000-07:00

درختي بودم تنها در عالم خواب

استوار و کشيده دلي پر ز تاب

رو به دريا ولي تشنه عشق ناب

اوج

2006-07-13T17:02:00.000-07:00

خروش

2005-08-17T17:30:00.000-07:00

موجيم که آسودگي ماعدم ماست

ما زنده به آنيم كه آرام نگيريم

بسه ديگه

2005-08-17T17:04:00.001-07:00

تکوني بخوريم اينجوري که نميشه

مگه نميخوايم به همشون برسيم

بايد پرده هاي وصله پينه شده و مشمئز کننده سنت را که هنوز به زور جلومون نگه داشتن بزنيم کنار تابو ها را بشکنيم

:عجيب ما نفهميديم سهراب تو دهه گذشته چي گفت

:پرده را برداريم....

بگذاريم احساس هوايي بخورد

بگذاريم بلوغ زير هر بوته که ميخواهد بيتوته کند

بگذاريم غريزه پي بازي برود

...... کفش ها را بکند و به دنبال فصول از سر گل ها بپرد

هنوز هم خودمون رو ميزنيم به خنگي

پس تا کي

2005-08-17T13:48:00.000-07:00

ديگه داغ کردم

همه اخبار توي سايت ها شده: اعتصاب - شکنجه - آزار - نقض حقوق بشر - دموکراسي و تکرار تکرار

بسه ديگه ما کور خودمونيم و بيناي مردم

باز کنيم اين چشم هاي صاب مرده روخود مزخرفمون رو ببينيم

تا کي غيرت کور و قرون وسطايي باعث مردونگيمون بشه

تا کي افتخار کنيم که دخترمون را تو کوزه قايم کرديم

تا کي دوست داشته باشيم زنمون تو سري خور باشه

تا کي حرف مرد يکيه

تا کي برادر براي خواهر تصميم بگيره

تا کي اداي مدرنيته در بياريم ولي تفکراتمون بوي تعفن سنت را بده

تا کي زن و بچه به چشم خوار باشند به دل عزيز

تا کي فکر کنيم همه دختر ها و زن ها فاحشه اند و فقط ما بلديم يک تاپاله نجيب پس بندازيم

تا کي پس تا کي

وقتي ذره اي از دمکراسي در خانواده که کوچکترين و مهم ترين عضو جامعه است به چشم نمي خورد

هي حرف ميزنيم نق ميزنيم از همه بد مي گيم به همه بد مي گيم

بعدش انتظار داريم همچي خوب بشه دم از حقوق بشر ميزنيم ولي ابتدايي ترين حقوق دخترامون رو ازشون ميگيريم

نه بابا جون

تا اين طرز تفکر متحجرانه بر پدرامون حاکم است شتر در خواب بيند پنبه دانه

باش تا بدمد

2005-08-16T19:25:00.000-07:00

گرم تر شد

آفتاب گردان

2005-08-16T11:15:00.000-07:00

خدا پدر بزرگ هاي رفته را بيامرزد

حسن مرشدي شاعر بود , خط خوبي هم داشت

بوي خاکستر

2005-08-12T16:42:00.000-07:00

به دنبال انسانيت ديار به ديار گشتم

بجز رنگ بوي خاکستر چيزي نديدم

به دنبال معرفت از دريا ها گذشتم

بجز باده تهي از مي طعمي نچشيدم

به يار گفتم: گشتم رفتم نديدم

گفت بجوي رنگ وجدان را آنجا ديار توست

هوتن مرداد 83

جستجو

2005-08-12T16:19:00.000-07:00

تو شهر خودمون خيلي جاها رو گشتم

توي بي حالي جوي خيابون پهلوي

توي شلوغي فواره هاي هفت حوض

توي ژيگول بازي هاي بازارچه گلستان

توي درد کوچه پس کوچه هائ نازي آباد

توي هارت و پورت هاي انجمن اسلامي روز اول دانشگاه

توي افسردگي دانشجويانم در دانشگاه

معرفت. انسانيت. مردانگي. صداقت

حرفش خيلي بود فقط حرفش

وايسا يک چيزي ديگه هم بود : غيرت ايروني! غيرت بدوي

مرد

2005-08-11T19:11:00.000-07:00

مرد مردانم آرزوست

يارو جانانم آرزوست

در اين بيغوله خواب

رستم دستانم آرزوست

در اين سراي نامردان

بوي وجدانم آرزوست

هوتن شهريور 83

2005-08-11T14:58:00.000-07:00

باور ماهي در حجم دريا نمي گنجد

2005-08-11T14:50:00.000-07:00

سيزده بدر بود همه ايروني ها تو پارک ارواين جمع بودند, همه شاد,

توي حال و هواي خودم بودم که هواپيمايي رو ديدم که پرچم ايرانو تو آسمون ميبرد,

حيف تو شهر خودمون,............... همه ميدونن گفتن نداره

در سرزمين مادري وجب خاكي ندارم
در ديار غربت آسمان هم مال من است